سلام.همین الان کامنتت رو خوندم، یعنی به خاطر اینکه حس میکردم دیگه هیچوقت هیچ پیامی ازت دریافت نخواهم کرد خیلی کمتر از قبل به اینجا سر میزدم این مدت. برام عجیبه احساسی که ازش نوشتی، و از اون عجیب تر ای

در ادامه ی پست قبل:بعد از نوشتن پست قبل اومدم دوباره کامنتتو خوندم...شوخیات:)اومدم بنویسم چه مهربون شدی...یکم فکر کردم، به اون زمان که باهم بودیم، چیزای خوبی یادم نیومد، اما گفتم شاید مشکل از منهبعد د

برات نوشته بودم که شاید حرفام سرد به نظر بیان اما حقیقت چیز دیگه ای هست که قابل گفتن نیستاما الان با خوندن کامنتت تصمیم دارم تلاش کنم و بنویسم اون حقیقت روآدم توی زندگیش ممکنه چند بار از افراد مختلف خ

مطمئنی؟ مطمئن باشم که ناراحت نیستی؟

من مطمئن نیستم...حسم یه چیز دیگه میگه:(

حسم میگه بابت چیزایی که نوشتم ازم یه جورایی دلخوری...شایدم یه چیزی تو این مایه ها، نمیدونم

خیلی سخته تو این مدل ارتباط برداشت درستی از حرف ها داشتن...

شبا چقدر دیر میخوابی:(

یادمه خیلی وقت قبل هم اینجوری بودی، یعنی از اون زمان تا الان هنوز خوب نشدی؟ منم وقتی که تو رفتی چند ماه نمیتونستم بخوابم، یادم نیس که چیزی برام مرور میشد یا نه، اما یادمه که نمیتونستم بخوابم هیچ ساعتی

تو هم آنی......

بعدا نوشت: آن بودی ولی ندیدی که منم هستم، رفتی!

امروز همش تو فکرت بودم...از خودم انتظار این واکنش رو نداشتم، فکر میکردم قوی تر از این حرفام، اما خب انگار نه...در مقابل تو قوی بودنی درکار نیست

نمیدونم نوشتنِ چه چیزی درسته یا چه چیزی غلط

اصلا نوشتن درسته یا غلط

الان فقط تنها خواستم خوب شدن حال تو هست...

فکر نمیکردم بخونیو جواب بدی

خوشحالم که حالت خوبه، امیدوارم تمام خانوادت سلامت باشن

خیلی حرف های "دل" دارم برای نوشتن که نمیدونم چرا فکر میکنم نباید نوشت...ولی خب سنگینیش گاهی خیلی احساس میشه

مثل الان...همین لحظه

خوب باشی عزیزدل

ممنون بابت خبر سلامتیت،ممنون که جواب دادی

مراقب خودت باش...

تولدت مبارک باشه

عدد سنت امسال چه خوشکله:) ۲۷

نمیدونم این پست رو خواهی خوند یا نه، البته که امیدوارم اونقدر سرگرمِ زندگیت باشی که حتی خودمم یادت نیاد چه برسه به اینجا

برات آرزو میکنم که ۲۷ سالگیت و ۹۷ یکی از زیباترین سال های زندگیت باشه...مراقب خودت باش خیلی زیاد:)

کامنت امروز شاید از طرف یک آدم غریبه ست

شاید هم از طرف مخاطب وبلاگ

نمیدونم

ولی جواب سوالش اینه که نمیتونم، من ترجیح میدم یک خاطره ی خاموش داشته باشم. یه زمانی مجبور شدم اینو انتخاب کنم، و حالا پای قول و انتخابم ایستادم

احوالت خوش و آروم :)

اومدم یه پست طولانی نوشتمو ثبت کردم اما بعد پشیمون شدم...چه لزومی داره که من چیزیو شرح بدم اول اینکه کامنت هارو تازه دیدم، و تعجب کردم که نوشتی نخوندی یا جواب ندادی؟ چون مگه من چقدر میام اینجا؟ دوم ای